Bard (IT)

Historia Twierdzy Bard

Twierdza Bard (wł. Forte di Bard, franc. Fort de Bard) to kompleks forteczny o imponującej historii. Niektóre ważne wydarzenia historyczne związane z twierdzą to:

• VI wiek: Ostrogocki garnizon (Clausuræ augustanæ) znajdował się na skalistym występie za panowania Teodoryka Wielkiego.
• W średniowieczu fort był często wspominany w kronikach słynnych podróżników przez Dolinę Aosty, którzy byli pod wrażeniem jego strategicznej doskonałości.
• W XIII wieku twierdza znalazła się w posiadaniu hrabiów Sabaudii.
• 1704: Okupacja Sabaudii udaremniła atak armii francuskiej na Piemont podczas wojny o sukcesję hiszpańską.
• Twierdza odegrała ważną rolę podczas Risorgimento, włoskiego ruchu zjednoczeniowego. W 1800 roku została zniszczona przez wojska francuskie pod dowództwem Napoleona Bonaparte.
• 1830-1838: Obecna forteca została zbudowana przez króla Karola Alberta z Sardynii-Piemontu, który pochodził z rodu Sabaudzkiego, po tym jak poprzedni budynek został wysadzony i zniszczony za namową Napoleona w 1800 roku.
• Podczas I wojny światowej twierdza służyła jako więzienie dla jeńców wojennych. Później było to więzienie wojskowe, a następnie „beczka prochu“ włoskiej armii do 1975 roku.
• W latach 90. twierdza została gruntownie odrestaurowana i udostępniona zwiedzającym.

Obecnie twierdza mieści różne muzea i inne obiekty turystyczne, w tym Museo delle Alpi (po francusku Musée des Alpes), które dostarcza informacji na temat przyrody i historii osadnictwa w Alpach Zachodnich. Latem na centralnym dziedzińcu odbywają się przedstawienia teatralne i muzyczne.

Architektura

Naturalne cechy lokalizacji otwierają strategiczne korzyści, które zostały rozpoznane i wykorzystane już w VI wieku. Strome skały nad doliną rzeki Dora Baltean są łatwe do obrony i umożliwiają skuteczną kontrolę doliny i szlaków handlowych między Włochami a Francją. W czasach Teodoryka Wielkiego na skale znajdował się garnizon Ostrogotów (Clausuræ augustanæ).

Bard należał później do hrabiów Aosty, a następnie do lordów Bard. Fortyfikacje na skale były sukcesywnie wzmacniane i rozbudowywane. W XIII wieku twierdza znalazła się w posiadaniu hrabiów Sabaudii, którzy mieli trwały wpływ na rozwój terenu twierdzy w kolejnych stuleciach.

W 1704 r. okupacja Sabaudii udaremniła atak armii francuskiej na Piemont podczas wojny o sukcesję hiszpańską.

Obecna twierdza została również zbudowana w latach 1830-1838 przez króla Karola Alberta z Sardynii-Piemontu, który pochodził z rodu Sabaudzkiego. Stało się to po tym, jak poprzedni budynek w tym samym miejscu został wysadzony w powietrze i całkowicie zniszczony za namową Napoleona w 1800 roku.

Dziś twierdza charakteryzuje się murami obronnymi z wieżami i bastionami, które przylegają do skały na kilku tarasach. Centralny dziedziniec twierdzy otoczony jest wysokimi murami i służył jako miejsce spotkań i rekreacji garnizonu. Na terenie twierdzy znajdują się różne budynki, w tym koszary, zbrojownie, kaplice i pomieszczenia administracyjne.

W trakcie szeroko zakrojonej renowacji w latach 90. zintegrowano również kolejkę linową i windy panoramiczne, dzięki czemu wejście do twierdzy jest prawdziwym przeżyciem.