Lembach (FR)

Twierdza Four à Chaux w Lembach

Linia Maginota była często postrzegana jako wał obronny na granicy francusko-niemieckiej. W rzeczywistości linia ta rozciąga się od północy Francji aż do Morza Śródziemnego. Odcinek służący do obrony granicy francusko-włoskiej nazywano również Linią Alpejską.

Przegląd historyczny – zakład Four à Chaux

1930–1935 Budowa zakładu

Fort został obsadzony w 1938 roku przez oddziały „165e Régiment d’Infanterie de Forteresse (165e RIF)“ (165. Pułku Piechoty Twierdzowej), „168e Régiment d’Artillerie de Position (168e RAP)“ (168. Pułku Artylerii Pozycyjnej) oraz „15e Régiment du Génie“ (15. Pułku Inżynieryjnego). To właśnie stąd 20 maja 1940 r. po raz pierwszy otwarto ogień w kierunku niemieckich patroli.
Po zawieszeniu broni z 22 czerwca 1940 r. wojska francuskie pozostały w twierdzy jeszcze do 1 lipca 1940 r., po czym zostały zmuszone przez najwyższe dowództwo francuskie do poddania się wojskom niemieckim. Dotyczyło to całej linii Maginota.

Maj 1940 r. Operacje artyleryjskie przeciwko patrolom wroga
24 czerwca 1940 r. – ostatnia seria salw artyleryjskich
01.07.1940 Załoga Four à Chaux poddaje się 6 dni po zawieszeniu broni z zachowaniem wszystkich honorów wojennych i zostaje rozbrojona 2 lipca 1940 r.
1940–1944 – zajęcie zakładu przez niemiecką Wehrmacht

1951–1953 – Zakrojone na szeroką skalę prace remontowe w zakładzie

W latach 1951–1953 armia francuska zleciła odbudowę fortyfikacji artyleryjskiej, z wyjątkiem bloku nr 1. Do dziś należy ona do sił powietrznych. Stowarzyszenie Turystyczne Lembach i Okolice udostępniło tę fortyfikację dla zwiedzających w 1983 roku. Oprócz samego obiektu (wejście dla żołnierzy, koszary, blok 2 itp.) można zwiedzać muzeum z pomnikiem ku czci poległych żołnierzy francuskich i niemieckich. Nie organizuje się indywidualnych wycieczek z przewodnikiem.

1983 r. – otwarcie obiektu dla zwiedzających przez Stowarzyszenie Turystyczne Lembach i Okolic (S.I.L.E)

Architektura Four à Chaux

Kompleks fortyfikacyjny został wbudowany w górę o wysokości około 270 m, położoną między rzekami Sauer i Schmelzbach. Ze względu na bardzo wąski grzbiet górski możliwe było jedynie stworzenie bardzo zwartej fortyfikacji artyleryjskiej o niewielkiej jak na linię Maginota długości wynoszącej około 650. W latach 1930–1935 wzniesiono łącznie osiem bloków. Wejście do obiektu odbywa się na poziomie gruntu przez wejście dla załogi. Położone niżej wejście na amunicję zostało wyposażone w elektryczną windę pochyłą, która transportowała amunicję i materiały zaopatrzeniowe na górę. Taka winda pochyła, prowadząca w górę, jest jedyna w swoim rodzaju w północnej Francji, ponieważ wszystkie pozostałe windy pochyłe prowadzą w dół. Dostawy początkowo odbywały się wyłącznie ciężarówkami, a od maja 1940 r. – za pomocą ukończonej wówczas kolejki polowej.

Kolejną niezwykłą cechą Four à Chaux jest studnia. Obok elektrowni znajduje się studnia artezyjska o głębokości 214 metrów. Studnia ta dostarczała 6000 litrów wody pitnej na godzinę o temperaturze 16 stopni. Zasilano z niej trzy zbiorniki wodne o łącznej pojemności 150 000 litrów.