Na przestrzeni dziejów władcy podbijali i podporządkowywali sobie obce terytoria. Okupanci i zagrożeni w międzyczasie stworzyli obronę, którą budowali coraz potężniejszą i bardziej wyrafinowaną w obliczu stale ulepszanej technologii uzbrojenia.

„Architectura Militaris“ - odnosi się do tego szczególnego rodzaju architektury fortyfikacyjnej, która pozostawiła po sobie niezwykłe dziedzictwo kulturowe obejmujące kilka tysiącleci historii Europy. Dowiedz się więcej o ekscytującej, mało znanej kategorii budynków i ich różnorodnych cechach architektonicznych. Są one świadkami burzliwych i dramatycznych konfliktów między rządzącymi domami, dynastiami i imperiami aż do niedawnej przeszłości Europy.

Od bastionów do bunkrów

FORTE CULTURA opowiada historię ewolucji budownictwa fortecznego od końca XV do XX wieku, jako Europejska historia adaptacji, pomysłowości, konfliktów, pamięci i zmiany przeznaczenia. Ciągłe zmiany w architekturze twierdz są interpretowane jako technologiczne i kulturowe kontinuum w odpowiedzi na równie ciągły postęp w technologiach uzbrojenia.

Dwa wydarzenia doprowadziły do radykalnych zmian w konstrukcji fortec, które były niezbędne do przetrwania:

• wprowadzenie skutecznej broni palnej i artylerii w XV wieku (rewolucja prochowa)
• wynalezienie granatów wybuchowych pod koniec XIX wieku.

Podczas gdy broń palna i artyleria przyspieszyły budowę fortyfikacji bastionowych, granaty wybuchowe i rozwój wojny powietrznej doprowadziły do zastosowania żelbetu i przeniesienia fortyfikacji pod ziemię.