Büdingen (DE)

Historia

Wczesna osada celtycka w regionie jest udokumentowana przez kurhany na północ od Büdingen. Pierwotna osada Büdingen została założona przez Franków wokół kościoła Remigiusza, najstarszego budynku sakralnego w Wetterau.

Władcy Büdingen, zwolennicy dynastii Hohenstaufen, pojawili się w 1130 roku. Ich zamek został zbudowany dalej na wschód, aby zabezpieczyć cesarski las (Büdinger Wald) przed ekspansją landgrafów Hesji, księcia Fuldy i arcybiskupstwa Moguncji. Stare miasto Büdingen zostało zbudowane jako osada na zachód od zamku z fosą i otrzymało swój pierwszy mur miejski. Dynastia von Isenburg osiedliła się na stałe w Ganerbenburgu w Büdingen. Jednak dobrze prosperujące miasto wkrótce stało się zbyt małe. Nowe miasto zostało zbudowane w połowie XIV wieku. W 1422 r. cesarz Fryderyk III ogłosił terytorium hrabiów Ysenburg hrabstwem cesarskim.

Podczas długiego panowania (1461-1511) Ludwika II von Ysenburg-Büdingen powstał krajobraz miejski Büdingen, który do dziś charakteryzuje miasto. Hrabia był odpowiedzialny za ochronę architektoniczną miasta. Sam uczynił dumnych obywateli Büdingen odpowiedzialnymi za ich ochronę. Hrabstwo zostało podzielone między spadkobierców hrabiego. Już w 1521 roku linia Büdingen i jej poddani stali się protestantami.

Ostatecznie zwyciężył kalwinizm. Był to początek długiego i mrocznego okresu procesów czarownic. W latach 1532-1699 udokumentowano ponad 400 egzekucji. Konieczne stało się przeciwdziałanie wyludnieniu i upadkowi gospodarczemu spowodowanemu wojną, epidemiami i prześladowaniami. Przedmieście powstało przed Bramą Jerozolimską w wyniku edyktu tolerancyjnego wydanego przez Ernsta Kazimierza I von Ysenburg w 1712 roku. Osiedlali się tu uchodźcy religijni różnego pochodzenia i wyznania, w Büdingen głównie innowiercy, w okolicy także hugenoci, waldensi i herrnhuterzy, przynosząc ze sobą swoje rzemiosła i zawody. Uchodźcy religijni, ocaleni i uwolnieni od prześladowań, nadali Dolnej Bramie (znanej również jako Brama Krzyżowa) nazwę "Brama Jerozolimska", którą nazwali na cześć Niebiańskiej Jerozolimy.

Architektura

Dzisiejszy zamek Büdingen rozwinął się z zamku z fosą z XII wieku. Na zachód od zamku zbudowano osadę, którą później nazwano starym miastem Büdingen. W połowie XIV wieku osada została zabezpieczona fortyfikacjami miejskimi składającymi się z murów miejskich, wież bramnych, wałów i fos. Na północ od starego miasta, w wyniku imigracji, powstała nowa dzielnica. Około 1390 r. to nowe miasto również zostało ufortyfikowane. W obu osadach zadbano o to, by ulice biegły pod kątem prostym. Pomiędzy obiema częściami znajdował się niezabudowany obszar. W 1428 r. doszło do politycznej fuzji w celu utworzenia miasta Büdingen, a od 1490 r. wokół miasta zbudowano nowy, dwupowłokowy pierścień murów, masywniejsze wały obronne i fosę jako wspólną fortyfikację starego i nowego miasta. W tym celu strumień Seemenbach został również przesunięty na południe. Brama frontowa (Schlaghaus) stała się częścią zewnętrznego pierścienia murów, a dawne koryto strumienia stało się Zwinger.

Nowe główne wejście zostało utworzone przez charakterystyczną dolną bramę (Bramę Jerozolimską) po jej ukończeniu. Późniejsze przymusowe osadnictwo miało miejsce od początku XVIII wieku poza bramami murów miejskich na przedmieściach.

Ponieważ fortyfikacje Büdingen nie uległy znaczącym zniszczeniom w wyniku konfliktów zbrojnych, zachowały się jako kompletny kompleks historyczny. W Czerwonej Wieży znajduje się model ufortyfikowanego miasta z około 1640 roku.

Podczas gdy wiele ufortyfikowanych miast rozebrało swoje fortyfikacje, aby promować rozwój przemysłowy i miejski, Ernst Casimir II von Ysenburg-Büdingen i jego nadworny architekt Victor Melior zdecydowali się tego nie robić około 1850 roku.

Historyczne Büdingen jest obecnie w całości wpisane na listę zabytków. Rozległe renowacje pomagają zachować ten wyjątkowy skarb ufortyfikowanego dziedzictwa kulturowego kawałek po kawałku.