Willemstad (NL)

Historia ufortyfikowanego, idealnego miasta Willemstad

Willemstad powstało na otoczonej wałami części lądu o nazwie Ruigenhil, które około 1565 roku zostało przekształcone w polder przez Jana IV van Glymesa, margrabiego Bergen op Zoom. Ze względu na położenie strategiczne na ważnej drodze wodnej między Holandią, Zelandią a Brabancją Północną rozkazał Wilhelm z Orange w 1583 r. przekształcić wieś w twierdzę, aby powstrzymać hiszpański postęp po zdobyciu Steenbergen. Po zamordowaniu Wilhelma w 1584 r. jego syn, Książę Maurits, miejscowości tej w 1585 r. nadał prawa miejskie i oficjalnie nadał jej nazwę Willemstad.

Na przestrzeni wieków miasto wielokrotnie dowiodło swojego znaczenia militarnego. W 1793 roku wytrzymało francuskiego oblężenia istniała, jednak po upadku Bergen op Zoom trzeba było z niej zrezygnować. W okresie francuskim (1809–1813) Willemstad pełnił rolę głównej twierdzy w obronie przed Anglią; Napoleon Bonaparte odwiedził miasto w 1811 roku i zlecił budowę magazynu prochu. Po odłączeniu się Belgii miasto stało się częścią Linii Wodnej Brabancji Północnej, a od 1874 roku było centrum „Tłumaczenie: Hollands Diep i Volkerak“, aby zapewnić dostęp do Holandii drogą wodną.

Chociaż status twierdzy oficjalnie zniesione w 1926 roku W czasie II wojny światowej fortyfikacje te ponownie odegrały ważną rolę. 14 maja 1940 r. wojska niemieckie zajęły miasto, a następnie wbudowały bunkry i kazamaty w stare wały, które dziś uznawane są za część Wału Atlantyckiego. Od 1970 r. historyczne centrum miasta i fortyfikacje znajdują się pod Ochrona zabytków.

Architektura ufortyfikowanego, idealnego miasta Willemstad

Architektura Willemstadu stanowi klasyczny przykład holenderskiego budownictwa fortyfikacyjnego. Pierwotny projekt z 1583 roku autorstwa Abraham Andrieszn przewidywał regularny sześciokąt z wałami i pięcioma bastionami, przy czym wejście do portu stanowiło szósty punkt. Za panowania księcia Mauritsa kompleks ten był rozbudowywany od 1587 roku przez mistrza fortyfikacji Adriaen Anthonisz (a później, w 1598 r., według projektów Johana van Rijswijcka) do w kształcie siedmioramiennej gwiazdy rozbudowano. Siedem bastionów zostało zbudowanych zgodnie z siedem prowincji które zjednoczyły się w walce przeciwko Hiszpanii (Groningen, Gelderland, Zeeland, Utrecht, Holandia, Fryzja i Overijssel).

W celu ochrony ufortyfikowanego „miasta idealnego” wzniesiono dwie bramy: Landpoort i Waterpoort, które jednak zostały zburzone pod koniec XIX i na początku XX wieku. Wewnątrz twierdzy znajdują się ważne zabytki, takie jak Mauritshuis (1623), który pełnił funkcję dworu książęcego, oraz Koepelkerk (1607). Kościół Koepelkerk ma szczególne znaczenie z punktu widzenia historii architektury, ponieważ jest to pierwszy kościół w Niderlandach zbudowany specjalnie na potrzeby nabożeństw protestanckich i jako Budynek centralny na planie ośmiokątnym został zaprojektowany.

Twierdza jest otoczona przez Klaster zewnętrznych fortów otaczają, w tym Fort Sabina, Fort de Hel oraz Fort Bovensluis, które zostały zbudowane w XVIII wieku w celu wzmocnienia linii obronnej. Cechą charakterystyczną tego regionu są wprowadzone za czasów Napoleona „Tours Modèles“ – kwadratowe, niezwykle solidne kamienne wieże, których przykłady zachowały się do dziś w okolicznych fortach. Dzisiejszy krajobraz miasta niemal w całości odpowiada pierwotnemu projektowi, a wały służą obecnie jako szlaki turystyczne.