Germersheim (DE)

Historia miasta-twierdzy Germersheim

Wraz z deklaracją przejęcia własności z dnia 30 kwietnia 1816 r. przez króla Bawarii Maksymiliana I Józefa Palatynat stał się częścią Bawarii. Wraz z odzyskaniem lewego brzegu Renu postanowiono jednak, że w przypadku ponownego wybuchu konfliktu zbrojnego z Francją Ren zostanie ponownie przekształcony w silną linię obronną. W związku z tym już w latach 1815/16 w ramach Związku Niemieckiego podjęto decyzję o wyposażeniu miasta Germersheim i przeprawy przez Ren w silne fortyfikacje. Za realizację tego przedsięwzięcia odpowiedzialne było Królestwo Bawarii, które sfinansowało budowę ze środków Związku Niemieckiego, ale ostatecznie zbudowało bawarską fortecę.

Twierdza miała za zadanie zabezpieczać przeprawę przez rzekę i stanowić stałą bazę do ochrony granicy z Francją. Przeprawa przez Ren w tym miejscu była jednocześnie najkrótszym połączeniem między twierdzą Landau w Palatynacie a prawym brzegiem Renu.

Po tym, jak król Ludwik I w grudniu 1832 r. zlecił majorowi inżynierii Friedrichowi Schmaußowi opracowanie planów twierdzy, 30 czerwca 1834 r. rozpoczęto budowę twierdzy. W uroczystej atmosferze 18 października 1834 roku, w rocznicę bitwy narodów pod Lipskiem, wzniesiono kamień węgielny na czubku frontu Beckersa, dokładnie w miejscu, gdzie przed środkiem koszar Seysselkaserne styka się on z frontem Schmaußa.

Każdy, kto chce odbyć podróż w czasie, może zwiedzić potężne mury historycznej twierdzy podczas jednej z popularnych wycieczek z przewodnikiem lub inscenizowanej wycieczki w kostiumach historycznych.

Architektura miasta-fortecy Germersheim

Podstawową zasadą konstrukcji był wielokątny system kaponier w stylu dziewięciu niderlandzkich, lub, jak to było wówczas zwyczajowe w przypadku fortyfikacji Związku Niemieckiego, tzw. „nowopruski styl fortyfikacji“. System ten charakteryzował się przede wszystkim kaponierami lub umocnieniami rowów oraz kasematowymi budynkami obronnymi.

W systemie wielokątnym plan jest wielokątem o prostych lub lekko łamanych frontach. Tutaj, w Germersheim, jest 6 odcinków frontowych, Beckers, Schmauß, Lamotte, Diez, Reuß i Carl, które otaczają miasto na długości 3200 metrów jako główne obwarowanie lub obwarowanie miejskie w stylu „dziewięciu holenderskich“. Galerie piechoty głównego wału zaczynały się przy froncie Diez, przebiegały przez fronty Lamotte, Schmauß, Beckers i część frontu Carl i miały łączną długość około 1800 metrów. Odcinek ten tworzy system suchych rowów o szerokości do 32 metrów. Z galerii piechoty można było przejąć obronę bezpośrednią, gdy wróg znajdował się w rowie. Możliwe było również przemieszczanie oddziałów pod ziemią, nie narażając ich na bezpośredni ostrzał. Kolejne 1400 metrów wałów miało system mokrych rowów, dlatego nie posiadało galerii. Były one zasilane przez spiętrzenie rzeki Queich przy froncie Diez – śluza spiętrzająca w kierunku Renu – oraz dopływ „Altbach“ – boczny odgałęzienie rzeki Queich – przy froncie Carl.

W środkowej części frontu, od strony wału, wbudowano w rów budynek, tzw. kaponierę lub fortyfikację rowu. Budynki te wyposażono w strzelnice, dzięki czemu rowy można było ostrzeliwać wzdłuż ich długości za pomocą dział lub karabinów. Odcinki od strony zachodniej i południowo-zachodniej były szczególnie mocno ufortyfikowane, ponieważ spodziewano się ataku właśnie z tej strony. Kaponiera tych odcinków Schmauß i Beckers została zatem zaprojektowana jako dwuramienna, w kształcie podkowy. Dzięki temu można było użyć większej liczby dział, po sześć z każdej strony. Kaponiera pozostałych frontów, które były dodatkowo zabezpieczone naturalnymi warunkami terenowymi, takimi jak Ren, starorzecze i bagna, jest jednoramienna. Obrona rowu jest oddzielona od wału i ponieważ znajduje się głębiej w rowie, może być ostrzelana z głównego wału. Budynki te były zabezpieczone wałem osłonowym, również w stylu „dziewięciu holenderskich“. Ponieważ znajdował się on przed obroną rowu, był niższy od głównego wału, aby można było z niego przejąć obronę na odległość przez wał osłonowy. W tym miejscu ponownie znajduje się rów o szerokości 20 metrów.

Od zewnętrznej ściany rowu ważnych frontów, Schmauß, Beckers, części Carl i Lamotte, gdzie często tworzono galerię łączącą w ścianie rowu, rozciągał się system min obronnych, którego korytarze prowadziły pod ziemią do „glacis“. Główne korytarze znajdowały się 6 do 7 metrów pod naturalnym podłożem i 10 metrów pod krawędzią glacis. Były one wyłożone cegłami i miały wysokość 1,87 metra oraz szerokość 1,14 metra aż do sklepionego szczytu. Od głównych korytarzy odchodziły mniejsze korytarze boczne o wymiarach 1,23 metra wysokości i 0,60 metra szerokości. W razie wojny do systemu minowego wprowadzano beczki z czarnym prochem, aby je wysadzić, gdy nad nimi znajdował się wróg, i w ten sposób utrudnić mu marsz.

Sam system minowy budowano od 1855 do 1861 roku, czyli przez 6 lat, co oznacza, że całkowity czas budowy twierdzy Germersheim wyniósł 27 lat.
Również w obrębie miasta budynki wojskowe należą do kompleksu „nowego stylu pruskiego“. Koszary nie są więc wyłącznie miejscem zakwaterowania żołnierzy, ale tak zwanymi budynkami obronnymi. Zazwyczaj są one ustawione równolegle do muru obronnego, aby stanowić ostatnią linię obrony na wypadek, gdyby wróg przedostał się przez mur.
Właściwe wejścia do twierdzy, a tym samym do miasta, znajdują się na północy drogi wyjazdowej w kierunku Speyer oraz na wschodzie w kierunku Renu. Są one zabezpieczone dwiema bramami twierdzy: Ludwigstor i Weißenburger Tor.

Twierdzę uzupełnia dziesięć przedforów i przedforów, które zostały zbudowane wokół głównych murów obronnych na terenie Rayongelände i rozciągały się również na tereny Germersheim położone po prawej stronie Renu. Wśród nich znajduje się również przyczółek mostowy w Philippsburgu, który wraz z fortyfikacjami miejskimi chronił oba mosty na Renie. Obiekty tego systemu fortyfikacji obwodowej zostały rozmieszczone w odległości 600–1700 metrów od miasta.